وز شور تو در سینه شرار دگری بود

دوش از همه شب ها شب جان کاه تری بود

فریاد از ین شب چه شب بی سحری بود

دور از تو من سوخته تب داشتم ای گل

هر سو به تمنای تو تا صبح نگاهم

چون مرغک طوفان زده ی در به دری بود

چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی