نقش شیرینی به طرف کوه ساران گو مباش

من که سر بردم به زیر بال خاموشی و مرگ

نغمه ی شور افکن بانگ هزاران گو مباش

تیشه را فرهاد از حسرت چو بر سر می زند

این درخت تشنه کام اینجا چو در بیداد سوخت

کوه ساران را زلال جویباران گو مباش

گر نتابد اختری بر آسمان من چه غم