دیر شد باز آ که ترسم ناگهان پرپر شود

در تپیدن راه بر این مرغ بسمل بسته ام

می کنم اندیشه ی ایام عمر رفته را

بی سبب شیرازه بر اوراق باطل بسته ام

دسته گلهایی که از شوق تو در دل بسته ام

من شهید تیشه ی فرهادی خویشم سرشک

از چه رو تهمت بر آن شیرین شمایل بسته ام ؟