من شهید تیشه ی فرهادی خویشم سرشک

بی سبب شیرازه بر اوراق باطل بسته ام

دیر شد باز آ که ترسم ناگهان پرپر شود

دسته گلهایی که از شوق تو در دل بسته ام

از چه رو تهمت بر آن شیرین شمایل بسته ام ؟