کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم

تا زدم چون غنچه دم بر باد رفتم همچو گل

کاشکی مهر خموشی بردهن می داشتم

اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا

داستان عشق من شیرین تر از فرهاد بود

گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم

همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم