گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم

اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا

کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم

داستان عشق من شیرین تر از فرهاد بود

همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم

جای در آغوش گل های چمن می داشتم

سود و سودایم کجا بودی به تدبیر جنون