با جلوه اش از خویش برون آمدم و باز

آب گهرم روشنی محفل خویشم

در کوی جنون می روم از همت عشقش

دلباخته ی راهبر کامل خویشم

آیینه صفت پیش رخش حایل خویشم

خاکستر حسرت شد و بر باد فنا رفت

شرمنده برق سحر از حاصل خویشم