عاشقان لاغر تن خود را چو برگ که کنید

نک نشان روشنی در خیمه ها تابان شدست

گوش اسبان را به سوی خیمه و خرگه کنید

آستان خرگهش شد کهربای عاشقان

در خمار چشم مستش چشم ها روشن کنید

وز برای چشم بد را ناله و آوه کنید

شاه جان ها شمس تبریزیست و این دم آن اوست