آب و آتش صلح کرد و گرگ دایه میش بود

صاف او بی درد بود و راحتش بی درد بود

گلشن بی خار بود و نوش او بی نیش بود

یک صفت از لطف شه آن جا که پرده برگرفت

جان مطلق شد ز نورش صورتی کو جان نداشت

گشت قربان رهش آن کس که او بدکیش بود

نیست می گفتیم اندر هست گفت آری بیا