گر دو صد هستیت باشد در وجودش نیست شو

چون پی مست از خمار غمزه مستش چه سود

مست آن می گر نه ای می دو پی دستار و دل

چونک دستار و دلت را غمزه های او ربود

زانک شاید نیست گشتن از برای آن وجود

نیم شب برخاستم دل را ندیدم پیش او

گرد خانه جستم این دل را که او را خود چه بود