جاودان در گرمی آغوش خاموشت نمی خوانی

هان پذیرا می شوی این عابر آواره را در خویش ؟

این پریشان خورده سر بر سنگ را دلریش ؟

دره ایا این پریشان را ز درگاهت نمی رانی ؟

؟دره خاموش است

دره سر تا پای آغوش است

و سکوتی سرد و صامت در فضا گسترده سنگین بال