؟دره خاموش است

این پریشان خورده سر بر سنگ را دلریش ؟

دره ایا این پریشان را ز درگاهت نمی رانی ؟

جاودان در گرمی آغوش خاموشت نمی خوانی

دره سر تا پای آغوش است

و سکوتی سرد و صامت در فضا گسترده سنگین بال

ناگهان پژواک وای مرد در دره طنین افکند