هیچم خطا نبود و دلم را شکست و رفت

جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست

مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای

دامن کشید از چو من هیچکاره ای

سنگ صبور طاقت اندوه من نداشت

درهم شکست از غم دل سنگ خاره ای