جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

دشتم فریب خورده ز هر ابر تیره ای

یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای

بگذار مست باشم کاین درد کهنه را

از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست

مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای

هیچم خطا نبود و دلم را شکست و رفت