بگذار مست باشم کاین درد کهنه را

از خلق روزگار گرفتم کناره ای

دشتم فریب خورده ز هر ابر تیره ای

یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای

جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست

مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای