یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای

ای ماه شبفروز ز من درگذر که من

از خلق روزگار گرفتم کناره ای

دشتم فریب خورده ز هر ابر تیره ای

بگذار مست باشم کاین درد کهنه را

جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست