از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست

یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای

بگذار مست باشم کاین درد کهنه را

جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای

هیچم خطا نبود و دلم را شکست و رفت

دامن کشید از چو من هیچکاره ای