لطیف هست چنان برگ گل رخ زیبایش

کجا فریب دهد صد هزار اهرمنش

نهفته در لب او معجزات عیسایی

به جسم مرده من روح می دمد سخنش

لطیفتر بود از برگهای غنچه تنش

کبود می شود آن مرمر بلند اندام

اگر که بوسه زنم در خیال بر بدنش