کبود می شود آن مرمر بلند اندام

به جسم مرده من روح می دمد سخنش

لطیف هست چنان برگ گل رخ زیبایش

لطیفتر بود از برگهای غنچه تنش

اگر که بوسه زنم در خیال بر بدنش

در این جهان به چه او را همی کنم تشبیه

که در لطافت و خوبی برد به خویشتنش