یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان

از ره رسیده ای به سپاه درم گرفت

اشک از غرور گرچه ز چشمان من نریخت

هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت

گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت

نازم بدان نگاه که او با اشاره ای

نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت