برگرد ای امید ز کف رفته تا به کی

نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت

من با که گویم این غم بسیار کو مرا

در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت

هر شب فغان کنم که خدایا دلم گرفت

در سینه ام نهال غمش نشاند عشق

باری گرفت شاخ غم و خوب هم گرفت