یک به یک از طاق ضربی کاشی گلدار می ریزد

من به خود در خواب می تابم

منهراسان چشم می بیندم درون خواب می خوابم

باز می بینم

باد

در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید

عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد