در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید

باز می بینم

یک به یک از طاق ضربی کاشی گلدار می ریزد

باد

عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد

دستمال آبی پندار

همچو رویاهای مهتابی شبان پردار