عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد

یک به یک از طاق ضربی کاشی گلدار می ریزد

باد

در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید

دستمال آبی پندار

همچو رویاهای مهتابی شبان پردار

بر تمام کوچه های خواب من پروازمی گیرد