و چو می غلتد بر سینه سر او سنگین

پای تا سر همه چشمی است که ره می پاید

می گریزد دستش

می پرد پاهایش

می دود ناله ای از بیخ گلویش مادر

تنگتر می فشرد باز تنش را به زمین

در چنین شب که گرفته است همه راه نظر