تنگتر می فشرد باز تنش را به زمین

می پرد پاهایش

و چو می غلتد بر سینه سر او سنگین

می دود ناله ای از بیخ گلویش مادر

در چنین شب که گرفته است همه راه نظر

ای عابر ! که به آواز خودت داری گوش

خواب بد می بینم