می دود ناله ای از بیخ گلویش مادر

می گریزد دستش

می پرد پاهایش

و چو می غلتد بر سینه سر او سنگین

تنگتر می فشرد باز تنش را به زمین

در چنین شب که گرفته است همه راه نظر

ای عابر ! که به آواز خودت داری گوش