سبکتر از پری به باد خفته می روم

برای اختر بداختری

که زیست می کند ورای آفتاب و ماه

و با وجود این تبی که همچو بال کرده دستهای من

چه بی بهاست زندگی

چه کوچک است نیستی

دو میخ نازکی که نیش می زنند