دو میخ نازکی که نیش می زنند

سبکتر از پری به باد خفته می روم

چه بی بهاست زندگی

چه کوچک است نیستی

ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من

دگر من از کرانه می روم

مرا نه رغبتی به موج