چه کوچک است نیستی

و با وجود این تبی که همچو بال کرده دستهای من

سبکتر از پری به باد خفته می روم

چه بی بهاست زندگی

دو میخ نازکی که نیش می زنند

ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من

دگر من از کرانه می روم