ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من

چه بی بهاست زندگی

چه کوچک است نیستی

دو میخ نازکی که نیش می زنند

دگر من از کرانه می روم

مرا نه رغبتی به موج

مرا نه رغبتی به بحر