مرا نه رغبتی به بحر

ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من

دگر من از کرانه می روم

مرا نه رغبتی به موج

چه عاشقانه بود غوطه خوردنم میان بازوانشان

دگر من از کرانه های بی نشانه می روم

درخت قد کشیده با تبر شکست