دگر من از کرانه می روم

چه کوچک است نیستی

دو میخ نازکی که نیش می زنند

ز تخت کفشهای کهنه ام به پای من

مرا نه رغبتی به موج

مرا نه رغبتی به بحر

چه عاشقانه بود غوطه خوردنم میان بازوانشان