که به انگشتان خشک و خشمگین هر دم

سنگ خارای سیاهی یا که رنگین برگ گلبرگی

دست من خالی است

ای طبیب آشنا دردی است در ستم

می فشارم من گلویش را

من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل و یاد است

وز فراز چشم انداز فراوان پرده ها پیدا