من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل و یاد است

ای طبیب آشنا دردی است در ستم

که به انگشتان خشک و خشمگین هر دم

می فشارم من گلویش را

وز فراز چشم انداز فراوان پرده ها پیدا

برگ افشان درختان تبر خورده

مرگ شبنم ها