صد ساله فردا را بر دوش می کشد

کودکی است نو تولد

که نخستین کلماتش

اولین سنگهای بنای جهانی است که

تو بیا ای زمینه بکر

ای معصومیت که آینه دار ستارگانی

چه بسیار از ما