تو بیا ای زمینه بکر

که نخستین کلماتش

اولین سنگهای بنای جهانی است که

صد ساله فردا را بر دوش می کشد

ای معصومیت که آینه دار ستارگانی

چه بسیار از ما

که ماهی بر کنار افتاده ای هستیم