وز ته حنجره پاره و خونینم دشمن می خواند

روی مهتابی ها ایوانها

با چه حرص و ولعی قلبم را

می جویدند برادرهایم

غزلی در ره بیداد برای عشاق

و منش تحسین می کردم با گوشه چشم

این صدا ها نه صدای من بود