که سراپرده شب را به گچ اندود نمایند چو روز

هر کسی می ترسد

نه که نان نامش را یک سره از روی زین پاک کند

و شگفتا که در این شام بلند

هر که حتی از خود می ترسد

و چنین است که هر نیمه شب آینه ها می شکنند

قلب من می گیرد