بر در و پیکر این شهر شتک زد بی گاه

روز آغوش گشودن های پنجره ها

روز رنگین شدن پوشش ها

خون آن چلچله پیک بهار

دل من چون مرغی در قفسی تنگی کرد

چه کسی باید زین پس لب ایوان شما

لانه ای از گل و خاشاک کند