که نمی گنجد درمذهب این بی مهران

تو هم ای شعر مدد گر نکنی

بند از این بانگ عصب سوز کجا بگشایم ؟

وین همه ایمان را

با چه اندیشه آرامی بخشی بنشانم در خویش؟

آه بوددایی هم نیستم آخر کهشبی

بالی از آتش بر شانه خود نصب کنم