با چه اندیشه آرامی بخشی بنشانم در خویش؟

بند از این بانگ عصب سوز کجا بگشایم ؟

وین همه ایمان را

که نمی گنجد درمذهب این بی مهران

آه بوددایی هم نیستم آخر کهشبی

بالی از آتش بر شانه خود نصب کنم

و به سیمایی سنگی بی درد