که یکی یک دانه

من در این شهر عروسک به چه کس روی کنم ؟

پای گهواره خالی همه مان

مادرانی شده ایم

طفل اندیشه خود را شب و روز

جامه جشن عروسی به عبث می پوشیم

دست ها در کار است