جامه جشن عروسی به عبث می پوشیم

مادرانی شده ایم

که یکی یک دانه

طفل اندیشه خود را شب و روز

دست ها در کار است

و خموشانه بر گردنه های قلبم

چرخ ارابه سنگین زمان می گذرد