می خلد سردی تیغی در من

دست من با سردی دست مرا می گیرد

وین نه من تنها هستم به چنین تنهایی

گل یخ نیز ندیده است بهاری را در پیرامون

مرگ را آینه می گیرد قلبم بی ترس

زندگی را می پوید چو گلی خشکیده

مرگ را دیدم در گورستان پیر و دو تا