بایدم راه به پاروهای خویش برید

جز به دستانم ؟ این راست و چپ ؟

زورقی هستم بی پیوندی با ساحل

و به دریایی وحشی درگیر

به سوی کودکی ام می تابد قلبم هم چون گل سرخ

که تماشا را در آینه گون آب زلال

سر فرو می آرد