به سوی کودکی ام می تابد قلبم هم چون گل سرخ

زورقی هستم بی پیوندی با ساحل

و به دریایی وحشی درگیر

بایدم راه به پاروهای خویش برید

که تماشا را در آینه گون آب زلال

سر فرو می آرد

یاد دارم به یکی روز لب نهر کرج