که تماشا را در آینه گون آب زلال

و به دریایی وحشی درگیر

بایدم راه به پاروهای خویش برید

به سوی کودکی ام می تابد قلبم هم چون گل سرخ

سر فرو می آرد

یاد دارم به یکی روز لب نهر کرج

که پلش از سیلی پیچان ویران شده بود