شمس تبریز به نور تو که ذرات وجود

عاشقانند تو را منتظر میعادند

تن زدم لیک دلم نعره زنان می گوید

باده عشق تو خواهم که دگرها بادند

همه در عشق تو موم اند اگر پولادند