بوسه زد زلف گل وحشی را

چشمه ای روشن و روشنگر تاریکی ها

روی هر دامنه و دره دوید

رخ آفته علف ها را شست

دل خاموش چمن را کاوید

هیچ کس چشمه جوشنده به چیزی نگرفت

صورت هیچ کسی در دل او سایه نزد